Hafði hann mikla fjölskyldu, þegar fram liðu stundir. Börn hans sjö náðu fullorðinsaldri, en sum dóu í æsku. Fyrir þau kynni, sem séra Snorri hafði af Hornstrendingum mynduðust miklar þjóðsögur um það, að hann hefði numið galdra þar vestra. Ekki munu þær sagnir hafa mikið sannleiksgildi. Samt hefur hann að líkindum ekki verið trúlaus á hindurvitni, enda átti sú trú marga fylgjendur á 18. öldinni. Þegar menn voru orðnir fulltrúa um það, að þeir hefðu hóp á hælum sér af ýmsum slæðingi, þá var ekki kyn, þótt þeir flýðu á náðir þeirra manna, sem þeir báru eitthvert traust til að gætu leyst þá frá þeim ófögnuði. Var þá fáum treyst betur í þeim efnum en Snorra presti á Húsafelli. Leituðu því á náðir hans hugsjúkir menn sem voru orðnir værðarlausir af ótta við sendingar frá óvinum. Fengu þeir fulla bót meina sinna fyrir þau áhrif, sem hann hafði á þá. Lækningum hans var þá gefið það nafn, að hann kvæði niður drauga, en nú á dögum mætti nefna það huglækningar. Þegar hinir sjúku menn þóttust vita af vofum á gægjum hér og þar flutti hann kvæði af munni fram og vísaði hinum illu öndum á bug. Kallaði hann þá alla helga krafta sér til fulltingis. Hef ég séð eitt kvæði eftir séra Snorra ort við slíkt tækifæri. Voru þar meðal annars þessar hendingar;
Stattu nú hjá mér, sterki drottinn,
Styð þú mig að báðum hliðum.
Drottinn náðar, vörn mér veittu,
Verjan mín, þá ég nú berjumst.
Með þess konar kveðlingum vannst það á, að hugsjúkir menn urðu þess fullvissir, að Snorri prestur hefði kveðið niður alla þá óhreinu anda, sem voru að gjöra þá ærða. Sökum þess sköpuðust þau ummæli, að séra Snorri hefði kveðið niður sjötíu drauga þar á Húsafelli, aðrir sögðu sjötíu og einn draug.
Átti hann að hafa kveðið þá alla niður í einni rétt þar í túninu. Merki þessarar réttar sjást í Húsafellstúni og heitir hún ennþá Draugarétt. ( sjá sögugöngu um Húsafell).
Jónas Guðmundsson, smiður á Ölvaldsstöðum í Borgarhreppi (d. 1899) sagði textahöfundi, að hann hefði einu sinni á unglingsárum sínum séð Guðnýju Snorradóttur.
Bjó hún þá í Ambáttarhól við Flókadalsá. Þótti honum gaman að sjá þessa gömlu og sérkennilegu stúlku. Jónas var gáfaður, skáldmæltur og íþróttamaður hinn mesti. Langaði hann að fræðast af Guðnýju um listir föður hennar.
Var hún góð viðtals og leysti úr spurningum. Að síðustu sagðist Jónas hafa spurt, „Var hann göldróttur, hann faðir þinn?“ – Ó, nei barnið mitt, hann var ekki göldróttur, allt sem hann gat, gjörði hann með guðs fingri.
Séra Snorri fékkst víst lítið við ljóðagerð á yngri árum, en í ellinni fór hann að stytta sér stundir með kveðskap. Var hann þá mikið að glíma við forna og fáheyrða bragarhætti.
1756-1803
Séra Snorri Björnsson.
Snorri prestur Björnsson fékk veitingu fyrir Húsafelli 1757. Kom hann frá Stað í Aðalvík og var þá búinn að vera þar þjónandi prestur í sextán ár. Hann var fæddur í Höfn í Melasveit 3. Okt. 1710.
Þar bjuggu þá foreldrar hans, Björn Þorsteinsson og Guðrún Þorbjarnardóttir.
Frá uppvaxtarárum Snorra eru nú fáar sagnir kunnar. Hann var snemma hrifinn af hetjum fornaldarinnar og frægðarverkum þeirra. Æfði hann því ungur margar hinar sömu íþróttir, sem gjörðu fornhetjurnar frægar, svo sem skotfimi, sund, glímur, stökk og handahlaup. Hann var líka hinn mesti hagleiksmaður á allar smíðar og lagði snemma fyrir sig skipasmíðar.
Fáir Borgfirðingar voru syndir hér á 18. öld aðrir en þeir Hafnarbræður Björnssynir. Hafnarskógur liggur inn með Borgarfirði sunnan megin. Þar voru þeir bræður oft að viðarhöggi og kolagjörð á æskudögum. Á hlýjum og björtum vormorgnum blasti fjörðurinn við þeim bjartur og spegilsléttur. Stóðust þá hinir ungu menn eigi freistinguna, köstuðu klæðum og lögðust til sunds í fjörðinn.
Við sundið dvaldist þeim stundum lengur en þeim þótti gegna góðu hófi. Reyndu þeir þá að bæta fyrir brot sín og vinna upp tapið með því að hamast við skógarvinnuna, þegar á land kom, voru þá stundum stórhöggir og rifu þá jafnvel hrísið upp með rótum. Frá þessu sagði Snorri prestur Jakobi syni sínum og hann Þorsteini syni sínum, sem var faðir textahöfundar. Ég get þessa hér, því til sönnunar, hve lítinn kost unglingar áttu á þeim árum á því að æfa íþróttir í lofi foreldra og því síður vandalausra húsbænda. Allt snerist þá um það eina að knýja fram vinnuna með látlausu ofurkappi. En hér sést líka, hve óbilandi viljaþróttur fær miklu áorkað, þar sem Snorri varð á þennan hátt svo fær í sundi, að hann var talinn syndur sem selur. Bjargaði hann oftar en einu sinni mönnum úr sjávarháska með sundkunnáttu sinni. Gísli Konráðsson skrifaði mikið um séra Snorra, en flest er það með þjóðsagnablæ og öfgakennt, enda hafa þær sagnir flestar farið margra á milli, áður en þær bárust til eyrna Gísla. Hafa þær því breytt myndum á ýmsa vegu og blandast slúðri.
Þegar séra Snorri kom að Húsafelli var hann kvæntur fyrir fáum árum. Kona hans var Hildur Jónsdóttir prests Einarssonar á Stað í Aðalvík. Hildur var fjórtán ára, þá er Snorri gjörðist prestur að Stað.
Var sagt, að hann hefði fermt hana eftir að hann kom til Aðalvíkur.
– Vel undi Snorri prestur á Húsafelli og tók ástfóstri við þá jörð eins og fyrri prestar. Ekki var hann búsýslumaður að sama skapi sem hann var hagur og verkmikill, en komst þó sæmilega af efnalega.
Varð ræða Snorra prests fastari í huga hans en annað, sem hann heyrði til presta á þeim árum.
Snerist hún um afturhvarf og iðrun og var snjöll og vel flutt. Var þetta vers úr Passíusálmum Hallgríms Péturssonar inntak ræðunnar:
Lætur hann lögmál byrst
Lemja og hræða.
Eftir það fer hann fyrst
Að friða‘ og græða.
Virtist Jóni þessum háaldraða manni farast messugjörðin prýðisvel. En ekki fannst honum minna til um það, þegar þessi gamli prestur fór eftir messu að spjalla við hann sem jafningja sinn og með hlýju vinarbrosi og gamanyrðum bað hann segja sér fréttir neðan úr byggðinni. Þótti Jóni það einhver eftirminnilegasta ferð, er hann reið að Húsafelli og hlýddi á þessa messugjörð og hafði þar eftir setið á tali við séra Snorra og þegið hjá honum veitingar. Eftir níutíu ára aldur fór séra Snorra að daprast sýn og hnigna heilsa. Lést hann á Húsafelli 15. Júlí 1803. Níutíu og þriggja ára gamall. Var hann jarðaður þar á bak við kirkju. Hafði hann, eins og séra Jón Grímsson orðaði það, borið prestsembættið með elsku og æru árin sextíu og tvö betur. Jakob Snorrasonsmíðaði vandaðan stein á leiði föður síns. Séra Jón Grímsson samdi og lofsamlega grafskrift, þarsem hann lýsir séra Snorra eftir eigin kynningu. Telur hann „frægan af kenningu, mælsku og mánndáð, glaðlyndan, skemmtinn og hugljúfa hvers er þekktu. Flestum lærðari í föðurlandsmálum og norrænnar tungu fræðum.“ Margt fleira telur hann honum til frægðar, og er það ljós vottur um einlæga vináttu, sem hefur verið þeirra á milli. Séra Jón Grímsson hafði verið hinn liðlegasti maður og hagorður vel. En hann sýktist af holdsveiki á unga aldri og dó úr þeirri veiki þrjátíu og sjö ára gamall, 24. Apríl 1809. Helga Lýðsdóttir, kona hans dó á Húsafelli 1813 fjörutíu og sex ára gömul. Séra Jón var síðasti prestur á Húsafelli. Þau hjón, séra Jón og Helga, áttu eina dóttur, Margréti að nafni. Hún giftist Jóni Sæmundssyni í Narfakoti í Njarðvíkum. Ættir voru frá þeim komnar þar syðra. Eftir lát séra Jóns flutti Jakob Snorrason að Húsafelli.
Hafði hann þá áður búið bæði á Búrfelli í Hálsasveit og Stóra-Kroppi í Reykholtsdal. Jakob unni mikið bæði jörð og kirkju á Húsafelli. Þar hafði hann lifað sín bernsku og æskuár. Jakob vildi halda við bæði kirkju og grafreit, þótt prestsetrið væri lagt niður. Þá ósk fékk hann ekki uppfyllta. Kirkjan var seld til rifs 1811. Þrír synir séra Snorra urðu fulltíða menn:
Jakob, Björn og Einar.
Frá þeim öllum eru ættir komnar. Fjórar dætur hans urðu fullorðnar: Kristín, Helga, Guðrún og Guðný. Tvær þær fyrr töldu giftust, en engar ættir eru frá þeim komnar.
Kvað hann þá stundum dýrar en list hans leyfði, mátti því kalla sumt af ljóðum hans samanbarið
Ýmsir samtíðarmenn hans kölluðu hann skáld gott, en aftur á móti hefur hann ekki verið lofaður fyrir ljóð sín af seinni tíðar rithöfundum. Helst mun hann hafa ort til þess að stytta sér stundir á kvöldvökum og rökkurstundum, þegar hann var orðinn gamall.
Jóhönnuraunir orti hann út af þýsku ævintýri. Eru þær nokkrar rímur, blandaðar eddukenningum og dýrtkveðnum vísnabrögum.
Segist hann hafa bangað þær saman á einni viku, þegar hann hafi ekki þolað að vinna úti fyrir kulda. Er það næg sönnun þess, að hann hefur gengið að útiverkum þegar veður leyfðu. Í Þorrabálki, sem er langt kvæði, getur hann þess líka, að hann geti sjaldan sofið í rökkrum og ráði þá oft af að raula sér bögu. Af þessu má sjá, að ljóðasmíðar hans hafa verið í hjáverkum, og það einkum á elliárum hans.
Þegar hann var á nítugasta ári, orti hann nokkra sálma og þótt þeir væru ekki lýtalausir að fegurð né formi, bendir það á mikla andlega hreysti. Á níræðasta ári var honum hvorki farið að förlast heyrn né sýn að marki. Það ár segist Gísli Konráðsson hafa komið að Húsafelli, stóð Snorri prestur þá úti að viðarhöggi. Spurði Gísli þá samfylgdarmann sinn hvort þetta væri sá nafnkenndi séra Snorri.
Prestur varð þá fyrri til svars, leit við Gísla og segir; „Ekki verður þú síður nafnkenndur, drengur minn.“ Þessi spádómur rættist. Hefur Snorri prestur strax lesið skýrleiksmerkin og fróðleiksþorstann út úr þessum dreng, sem þá var aðeins fjórtán ára gamall.
Þegar séra Snorri var sjötíu og níu ára gamall var Björn, sonur hans, prestvígður honum til aðstoðar 1789. Séra Björn missti heilsuna eftir eins árs prestþjónustu og varð að láta af embætti. Hann dó 27. Des. 1797 á Breiðabólsstað í Reykholtsdal. Kona séra Björns Snorrasonar var Rannveig Grímsdóttir. Þau áttu tvö börn, Snorra og Elísabetu, sem varð kona Magnúsar Jónssonar frá Deildartungu, Þorvaldssonar. Séra Jón Grímsson var sonur Gríms Ásgeirssonar í Götuhúsum í Reykjavík og Vigdísar Sigurðardóttur, fæddur 4.
September 1772, prestvígður að Húsafelli 25. maí 1797. Kvæntist 22.júní sama ár Helgu Lýðsdóttur, sýslumanns Guðmundssonar. Þeir séra Snorri og séra Jón lifðu saman á Húsafelli í sex ár og fór vel á með þeim. Ekki lagði séra Snorri prestverkin að öllu leyti niður með komu séra Jóns að Húsafelli. Messaði hann þar heima fram á 90 ára aldur. Haft er eftir Jóni í Deildartungu, að vorið 1800 hefði hann fengið að ríða til Húsafellskrikju. Var hann þá lítill drenghnokki. Þá messaði séra Snorri. Varð Jóni þessi ferð mjög eftirminnileg. Hafði hann langað mjög til að sjá þennan öldung, sem svo margvíslegar sögur bárust af.