Þorsteinn bóndi Þorsteinsson hafði fast starfsfólk til að annast gesti og það hafði ærinn starfa
Stundum voru allt að 20 næturgestir í 60fm tveggja hæða húsi með kjallara. Oft var sofið í hlöðum en ekki mikið tjaldað. Hvalfjarðarleið varð fær árið 1932 og minnkaði umferðin um Húsafell smám saman við það. Þorsteinn sótti um 10 þúsund króna þingstyrk til að byggja gistihús árið 1930 en var synjað.
Mekka myndlistarmanna.
Auk ferðafólks voru jafnan svonefndir setugestir en þeir voru að hluta málarar og skáld. Margir þeirra urðu minnisstæðir og komu aftur og aftur. Meðal þeirra fyrstu sem vöndu komur sínar að Húsafelli og dvöldust þar á sumrin á árunum 1915 og fram yfir 1920 voru listamennirnir ástsælu Ásgrímur Jónsson, Jón Stefánsson, Júlíana Sveinsdóttir og Guðmundur Thorsteinsson (Muggur) og voru þau öllum ógleymanleg sem kynntust þeim.
Margir fleiri listamenn komu þangarð til lengri eða skemmri dvalar, en meðal þeirra voru málaranir Jón Þorleifsson og Þorvaldur Skúlason,
Orlofsjörð á tuttugustu öld.
Á vegferð manna á fyrri tíð lá leið yfir Arnarvatnsheiði, Tvídægru og Kaldadal eða fyrir Ok milli norður- og suðurlands. Voru þá Húsafell og Kalmanstunga sjálfkjörnir áningarstaðir. Ekki hefur verið tekið mikið fyrir beina en þó eitthvað. Nokkuð var verslað við ferðamenn en líklega sjaldan af mikilli hagsýni. Mikill gestagangur var kallaður gestanauð. Á harðindaárum ekki síst í Móðuharðindum var mikið af snauðum umrenningum og hafa þeir örugglega ekki greitt neitt fyrir sig. Uppúr aldamótum fór þessi gestastraumur nokkuð þverrandi. Þá var komin póstleið yfir Holtavörðuheiði og ferðamannastraumurinn fylgdi í kjölfar póstsins. Árið 1930 verða þáttaskil í ferðamannastraum á Húsafelli. Þá var Kaldidalur gerður bílfær og var eina bílfæra leiðin úr Reykjavík norður í land næstu tvö árin. Þá var settur bensíntankur á Húsafelli og þá var 1000 ára afmælis Alþingis minnst hátíðlega á Þingvöllum. Mikil umferð var í sambandi við Alþingishátíðina. Flestir komu við á Húsafelli.
Átti hún um þetta sammerkt með frændkonu sinni, Guðrúnu Jónsdóttur. Voru þær frændkonur vanar að fylgjast nákvæmlega með því, sem ég var að mála, og báðar létu þær sér mjög annt um mig.
Hygg ég að ýmsir listmálarar, er tóku seinna að venja komur sínar að Húsafelli, hafi af þessu sömu sögu að segja. Guðrún er mesta ágætiskona, trygglynd og hjartahrein, en auk þess mjög bókhneigð og hefur fjöldann allan af ljóðum góðskáldanna á hraðbergi. Ég kunni jafnan ágætlega við mig á Húsafelli og þótti mér sérstaklega gott að mála þar. Ég fór venjulega snemma að heiman á morgnana og átti þá einatt langa göngu fyrir höndum. Stundum fór ég allt niður fyrir Hraunsás, en það er hálfrar annarrar klukkustundar gangur og þurfti ég þá oft að vaða eina á eða tvær á leiðinni. Ég hafði því að jafnaði með mér einhvern nestisbita og kom ekki heim fyrr en seint á kvöldin. En ég undi vel hag mínum úti í náttúrunni og þurfti aldrei að kvíða neinu ónæði eins og við ber á fjölfarnari slóðum, svo sem á Þingvöllum. Mér vildi líka til happs, að ég hef alltaf kunnað því vel að fara nokkuð einförum og er auk þess þeirrar skoðunar, að ekki sé unnt að kynnast náttúrunni að verulegu ráði nema með því að vera talsvert mikið einn með henni