Þess hefur verið getið til, að séra Snorri hafi gert þessa skiptingu á kvíunum til þess að hægt væri samtímis að mjólka þar ær í annarri krónni, en geitur í hinni.
Hef ég heyrt að um eitt skeið hafi hann haft lítið færri mjólkandi geitur en ær. Stóðu geitakofarnir uppi við fjallið utan Bæjargils. Var geitfénu beitt mest í Bæjarfellið, sem þá var þakið stórvöxnum skógi, sem féll skyndilega í lok 18. aldar. Var því kennt um, að geitféð hefði í harðindum nagað svo brum og börk skógarins, að það hefði riðið honum að fullu. Mjög er líklegt, að þessi tilgáta hafi við góð rök að styðjast, en trúlegt er, að skógarmaðkur hafi þar þó valdið mestu grandi. Til sönnunar þess, hve sagnir og örnefni, sem eiga öll einhverja sögu, geymast vel í afdölum, þar sem hinn sami ættleggur býr mann fram af manni, eins og verið hefur á Húsafelli síðan á dögum Snorra, að tóftabrot þau, sem eftir standa af geitahúsunum, eru alltaf kölluð í daglegu tali á Húsafelli Geitakofar
Kvíarnar á Húsafelli.
Þegar séra Snorri kom að Húsafelli, tók hann upp þá nýjung að láta reka ær heim til mjalta og lagði selið niður. Byggði hann þá kvíar fyrir austan og ofan túnið, rétt við farveg Bæjargilsins, sem þar fellur beint niður úr snarbröttu fjallinu. Var þar gott um grjót, sem gilið hafði kastað niður á láglendið í flóðum. Eru kvíar þessar byggðar úr hinu mesta stórgrýti, og eru margir steinar þar stærri en svo, að nokkur einn maður hræri slík björg. Eru þau talandi votturþess, að þar hafa verið knáir menn að verki. Veggur gengur í gegnum kvíarnar miðjar og skiptir þeim í tvær jafnstórar krær. Þær eru tvídyraðar. Tekur hvor þró sextíu til sjötíu ær. Langstærsti steinninn er um miðjan norðurútvegg. Í kömpunum við dyrnar eru líka svo stórir steinar, að engu hefur þurft á að bæta til þess að þar væri hin fyllsta vegghæð.
Fyrst að láta hana upp á norðurkamp hinna syðri kvíadyra. Það hafa nokkrir menn leikið á öllum tímum. Samt mega þeir teljast mikið knárri en meðalmenn, sem gera það skjótlega og þrautalítið. Önnur þrautin var að láta helluna upp á stein þann hinn stóra, sem er um miðjan norðurvegg kvíanna. Á þann stein er höggvið „Snorri.“ Áður á tímum þurfti næstum því að rétta sig upp með helluna til þess að láta hana á stóra steininn, en við það hefur flestum orðið aflfátt. Nú hefur jarðvegur hækkað mikið umhverfis kvíarnar frá því sem áður var, fyrir áburð, sem út hefur verið mokað, og einnig komið frá fénaði, sem legið hefur við kvíaból. Þriðja og þyngsta þrautin var að taka helluna upp á brjóst án þess að neyta stuðnings af kvíaveggnum og bera hana umhverfis kvíarnar. Sagt hefur verið , að séra Snorri hafi leikið sér að því. Ekki er hægt að rengja slíkt, þó að hann væri af frískasta skeiði, er hann kom að Húsafelli.